سلام

               اگرچه هیچ کس نیومد،سری به تنهاییت نزد

وقتی گل شیفته گفت :

تو این مملکت خشن ، دروغگو ، بی رحم ...

بی اختیار زدم زیر گریه ، چون کلمه هایی که به زبون می آورد و درک کردم ...

 آره ! به قول ( منا) سنتوری می شد خیلی بهتر از اینها باشه ، مخصوصا که آخر فیلم به این موضوع فکر کردم که اونایی که بابا بلورچی نداشتن چی پس؟ولی لااقل خیلی بهتر از (توفیق اجباری و پسران آجری) بود که قصدشون از ساخته شدن فقط و فقط به رخ کشیدن شهرت یه عده آدم از خود راضی و بی منطق بود ، آدمهایی که انقدر بی دردن که اساسی ترین مشکل مردم جامعه شون رو شهرت زیادی که اونم بخاطر (قیافه ) ی به اصطلاح جذابشون بوجود اومده می دونن ! یه سری کبک سر توو برف کرده که هنوز این رو نفهمیدن که توو مملکتی که 65% مردم زیر خط فقرن و توی کوچه و خیابونش توی چادر می خوابن نباید توو (کاخ) فیلم ساخت ! و به جای به فکر افتادن واسه ی نشون دادن گوشه ای از دردای بی درمون آدمای بدبخت جامعه شون دست بذارن روی نقطه ضعف مردم و بردنشون به فضایی که دوست دارن در اون باشن و به رخ کشیدن ثروت بی انتها و بادآورده ی یه عده آدم بی درد !

سنتوری خیلی بهتر از اینها می تونست باشه ، ولی لااقل اگه یکی از اون جناب سروانای محترمی که مهم ترین دقدقه ش گیر دادن به موی بیرون 4 تا دختر بچه دبیرستانی و مانتوی کوتاهشونه ، اون و می دید ،گوشی می اومد دستش که توی جامعه ای که همه از زور بدبختی و فلاکت و نداری دزد و معتاد و فاحشه شدن ، گیر دادن به طرز درست کردن موی جوونا (احمقانه ترین) کاره .

آره ، بدبختی مملکت ما اینه ، این که اصولا آدمایی که توش زندگی می کنن دو دسته ن (مرفه بی درد)  و (بدبخت فلک زده ) و اونی که حق تصمیم گیری واسه همه ی مردم و داره جزو قشر اوله !

مشکل و بدبختی جامعه ی ما اینه که طرف توی اتوبوس شرکت واحد و تاکسی و خونه و محل کار و مغازه و پیش رفقا زبونش درازتر از رود نیل مصره ، بعد تا دوربین و میبینه دست و پاش رو گم می کنه که چی ؟ هرکسی به نوبه ی خودش باید توی انتخابات شرکت و کنه و مشت محکمی توی دهن آمریکا بزنه !

جناب آقا یا خانم نسبتا محترم ! می تونم ازتون بپرسم این همه مشتی که توو دهن آمریکا زدین بیشتر به دست خودتون ضربه زد یا دهن اون ؟ می تونم بپرسم منطق و عقلتون رو کدوم نسیم سحری با خودش برد ؟

کوری یا نمی خوای ببینی دور و برت رو ،

 قیمت خونه ای که تا 1.5 سال پیش 30 میلیون بود و حالا کمتر از 120 میلیون نمی تونی بخری ؟

اجاره خونه ای که تا پارسال 150 تومن در ماه بود و حالا به 400 تومن ارتقا پیدا کرده ؟

مردمی که دارن از زور نداری زمستونشون رو توی چادر سر می کنن ؟

جوونایی که از زور بیکاری همشون حشیشی و کراکی و مشروب خور و معتاد و دائم الخمر شدن ؟

بنزینی رو که تا همین یه سال پیشش 80 تومن بود و حالا مجبوری بالاش 400 تومن حداقل پول بدی ؟

مگه همین آقای رئیس جمهور نبود که می فرمود :

امکان نداره اجازه ی فروش بنزین به طور آزاد و بدیم ، چون (در حق اقشار فقیر تر جامعه ظلم میشه )

چند دفعه تلوزیون اعلام کرد قیمت بنزین آزاد در عید قراره مصوب بشه ؟

تنها تفریح قشر مصتضعف جامعه یه مسافرت بود که اونم ازشون گرفتن و راحت گفتن تنها چاره ای که داره مردنه !

کدوم مملکت بیشترین نفت دنیا رو داره و فقیر ترین مردم و ؟

کدوم مملکت رتبه ش توی دارایی گاز دومه و توی نداری و فقر و فحشا اول ؟

کدوم مملکت روسایی داره که انقدر مردم رو بلانسبت خر تصور کردن که کارشناس بانک مرکزی اعلام کرد 10 تن طلا رو توی مرز گرفتن و فرداش گفتن آهن بود ؟

کدوم مملکت 80 % مغز داره که از این 80% 40% ای که به نبوغ می رسن می رن کشورای خارجی رو سرو سامون می دن و بقیه یا معتاد  و دزد و علاف می شن ، یا سرشون رو می ذارن و می میرن ؟

کدوم مملکت دختر 18 ساله به دوبی صادر می کنه ؟

کدوم مملکت انقدر آدم عقده ای داره که تفریحشون بدبخت کردن زن و بچه ی مردم و از بین بردن ناموسشونه؟

کدوم مملکت دین رو بازیچه ی دست خودش کرده و کشته شده هاش رو توی جنگ وسیله ای واسه به دست آوردن منافعش ؟

نمی خوای بفهمی نفهم ! ولی لااقل حرفی نزن که دل مردم بدبخت جامعه رو بسوزونه ! و کاری نکن که هر اتفاقی افتاد و هر بلایی سرت اومد بگن حقته ! خود خاک بر سرت خواستی !

من که کاری نمی تونم بکنم ، فوقش می ذارم و از این دیار می رم ! تا لااقل چشمم نیفته به آدمایی ! که ...

           می دونم حرفای من تش می خوره به بن بست

              ملت می رن مسجد هنوز تا کفش بدزدن!

 نوزادی متولد شد ، پس هنوز امیدی هست ...

سلام

جایی خوندم اگه دیدی نوزادی متولد شد ، بدون هنوز خدا کاملا از بنده هاش نا امید نشده و  به درست شدنشون ایمان داره !

پس آغاز می کنم نوشتنم رو ، توی سالگرد روزی که امیدی بودم برای ساکنای زمین ...

دلم تنگ شده ، واسه روزای با هم بودنمون ، روزایی که دستام توی دستای تو بود ، هرجا که می رفتم تو همراهم بودی ، تو باهام بازی می کردی ، بهم محبت می کردی ، برام قصه می خوندی و اشکای چشمم رو که روی صورتم جاری شده بود پاک می کردی ! بی دریغ عشق می ورزیدیم ، بی دریغ عاشق بودیم و قلبامون برای هم می تپید ، گاهی که دلگیر می شدی از غصه هات برام می گفتی ، از اینکه چقدر از دست آفریده هات ناراحتی ، از اینکه چقدر اذیتت می کنن و چه نا جوانمردانه فراموشت می کنن و من هر دفعه بهت می گفتم چرا کنارشون نمی ذاری ؟ چرا تو هم فراموششون نمی کنی ؟ چرا بعد از هزار بار بدقولی کردن باز می بخشیشون و کمکشون می کنی و تو لبخند تلخی می زدی و می گفتی به زودی می فهمی و من پرسیدم به زودی یعنی کی و تو می گفتی وقتی کمی بزرگتر شدی!

و رسید روز رفتن من ، روز جدا شدن ما از همدیگه و پیوستن من به دنیای بی سر و ته و دور شدنم از سرزمین تو ...

یادمه وقت خداحافظی وقتی داشتم گریه می کردم ، وقتی ترسیده بودم دستام رو گرفتی و گفتی مطمئن باش من همیشه با تو خواهم بود ، فقط کافیه که صدام کنی و منم قول دادم هیچ وقت روزای خوش با هم بودنمون رو فراموش نکنم ...

و من پیوستم به جاده ای که اسمش رو گذاشته بودن زندگی ،

گاهی می خوردم زمین و اشک توی چشمام جمع می شد و دستای نامرئی تو بازم اونها رو پاک می کرد ...

گاهی طی کردن مسیر سخت می شد و تو من رو روی دوشت می ذاشتی ...

گاهی تنهایی تمام وجودم رو می لرزوند و تو پا به پای من می اومدی و همراهم بودی ...

و هر بار من باز فراموشت می کردم و تو با نگاه مهربونت مواظبم بودی و همیشه و در همه حال همراهم و در کنارم ...

امروز می خوام بگم فرارسید روزی که بشه اسمش و گذاشت بزرگسالی ، آره خدای خوب و مهربون ، آره با معرفت ترین دوست دنیا ، من فهمیدم چرا اون همه رنج و تحمل می کردی و هیچ وقت فراموششون نمی کردی ...

چون تو خیلی خوش قول تر از ما بودی !

و من امروز فقط می تونم این رو بهت بگم ... همراه دوست داشتنی و خوبم :

همیشه دوستت خواهم داشت